เสพอักษร

บินไปเดียวดาย กลางสายลมแปรปรวน

เพียงทะเลครวญ ฟังคล้ายเป็นเพลงเศร้า

ค่ำคืนนี้ฉันเพลียฉันเหนื่อยฉันหนาว

และเหงาเหลือเกิน

ไม่เคยมีใคร มีรักแท้จริงใจ

จ้องมองทางใดดูเคว้งคว้างว่างเปล่า

ฝ่าลมฝนลำพังมากี่ร้อนหนาว

จนล้าสิ้นแรง

ไม่อยากเห็นภาพใด แม้แต่ท้องฟ้า

อยากจะพักดวงตา ลงชั่วกาล

จะไปซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์

จะหลับฝันไม่ขอตื่นขึ้นมา

คงจะมีเพียง ลมหายใจรวยริน

เอนกายบนดินยอมรับความแพ้พ่าย

ปีกของฉันมันหนักบินต่อไม่ไหว

จะขอพักกายชั่วกาล