เสพอักษร

บินไปเดียวดาย กลางสายลมแปรปรวน

เพียงทะเลครวญ ฟังคล้ายเป็นเพลงเศร้า

ค่ำคืนนี้ฉันเพลียฉันเหนื่อยฉันหนาว

และเหงาเหลือเกิน

ไม่เคยมีใคร มีรักแท้จริงใจ

จ้องมองทางใดดูเคว้งคว้างว่างเปล่า

ฝ่าลมฝนลำพังมากี่ร้อนหนาว

จนล้าสิ้นแรง

ไม่อยากเห็นภาพใด แม้แต่ท้องฟ้า

อยากจะพักดวงตา ลงชั่วกาล

จะไปซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์

จะหลับฝันไม่ขอตื่นขึ้นมา

คงจะมีเพียง ลมหายใจรวยริน

เอนกายบนดินยอมรับความแพ้พ่าย

ปีกของฉันมันหนักบินต่อไม่ไหว

จะขอพักกายชั่วกาล

นอนให้หลับหนอ ให้สุขกับของที่ชิงมา

เธอต้องกอดให้คุ้มนะ ป่านนี้ไม่ต้องอาย

ใครต้องเจ็บ ก้ออย่าไปสน

ผู้หญิงอีกคนต้องนอนช้ำใจ แล้วไง ไม่ต้องจำ...

เมื่อรู้แล้วยังคิด เมื่อคิดแล้วยังคว้า

มันก้อแปลได้ว่าตั้งใจจะทำ

ไม่กล้าปราม แค่เตือนซักคำ รู้ไว้

บาปกรรมมันมี ไม่ช้า รับรองว่ามาแบบถึงตัว

ของขโมยมันร้อนไม่กลัวว่ามือจะพอง ก้อแล้วไป

ถ้ายังวางใจเค้า งูเห่าเวลากัดแล้วไม่เลือกใคร

ชั้นรักเค้ามากแค่ไหน เค้ายังทำลายหัวใจ

ก้อเหมาะกันอยู่ ก้อรู้ว่าเธอต้องโชคดี

ไม่ค่อยโกรธนะ เข้าใจว่ารักมันบังตา

ทำให้จิตมันคิดช้า..เรื่องยั้งใจไม่มี

ทำทุกอย่าง แค่อยากได้เค้า ใครเจ็บก็เอา ไม่เคยปราณี

ชั่ว ดี ไม่ต้องจำ

เมื่อรู้แล้วยังคิด ยังคิดแล้วยังคว้า

มันก้อแปลได้ว่าตั้งใจจะทำ

ไม่กล้าปราม แค่เตือนซักคำ รู้ไว้

บาปกรรมมันมี ไม่ช้า รับรองว่ามาแบบถึงตัว

ของขโมยมันร้อนไม่กลัวว่ามือจะพอง ก้อแล้วไป

ถ้ายังวางใจเค้า งูเห่าเวลากัดแล้วไม่เลือกใคร

ชั้นรักเค้ามากแค่ไหน เค้ายังทำลายหัวใจ

ก้อเหมาะกันอยู่ ก้อรู้ว่าเธอต้องโชคดี

บาปกรรมมันมี ไม่ช้า รับรองว่ามาแบบถึงตัว

ของขโมยมันร้อนไม่กลัวว่ามือจะพอง ก้อแล้วไป

ถ้ายังวางใจเค้า งูเห่าเวลากัดแล้วไม่เลือกใคร

เค้าทิ้งชั้นได้ใช่มั้ย แล้วเธอจะนานเท่าไหร่ ก้อเดาได้อยู่

.
.
.
ก้อรู้ว่าเธอต้องโชคดี

ไม่ช้ารับรองต้องโชคดี ....